poniedziałek, 2 września 2013

Konkurs I "Wakacyjne przygody Severusa i Hermiony"

Miejsce I

Sevelis "Wakacyjne zapomnienie"

Severus Snape postanowił udać się na jego zdaniem jak najbardziej zasłużone wakacje. Miesiąc temu razem z popapranym staruszkiem aka dyrektorem najpotężniejszej szkoły magicznej Hogwart aka Albusem Dumbledorem oraz największym idiotą jakiego uczył (oprócz Ronalda Weasleya) aka Chłopcem-Który-Przeżył aka Harrym Potterem pokonał Czarnego Pana, który wikitował pośrodku szkolnego dziedzińca niczym rozplaskany pomidor (w tym momencie na samo wspomnienie Severus uśmiechnął się od ucha do ucha, co wyglądało raczej, jakby miał nieprzyjemne problemy z żołądkiem).
Leciał właśnie mugolskim samolotem z biura podróży Magiczny Lot, które oferowało nadzwyczaj atrakcyjny pobyt w uśpionym i małym kurorcie u wybrzeża Morza Czarnego w niesamowicie przystępnej cenie, popijając mieszankę soków ananasowego i kokosowego przez pomarańczową słomkę, do której przymocowana była papierowa kolorowa parasolka, na którą Severus spoglądał gorzej, niż na swojego największego wroga.
Kiedy wylądowali, wyczłapał  z latającego pojazdu na niewielkie lotnisko, które wyglądało na prywatne i od razu uderzył w niego żar lejący się z nieba. Spojrzał w dół na swoje czarne przepastne szaty. Czy naprawdę nie wziął ani jednej pary krótkich spodenek, jak doradzał mu Brodaty Drops? Nagle mignęła mu wizja samego siebie w krótkich, kolorowych szortach. Hm, jednak zdecydowanie postąpił w tej sprawie słusznie.
Dzień później wylegiwał się na tarasie przed jednym z drewnianych domków położonych na plaży, z których rozpościerał się malowniczy widok na pieniące się morze. Severus znów sączył napój za pomocą słomki, tym razem na szczęście bez tej durnej parasolki. Zredukował swoje szaty o połowę w swej objętości, ale wciąż był zakryty od szyi aż po pięty. Cieszył się panującą wokół ciszą, lekkim wiaterkiem smagającym jego blade policzki oraz spokojem ducha, kiedy usłyszał zbliżającą się furgonetkę, z której po pewnym czasie wysiadła bliżej nieokreślona postać.
Snape nie spuszczał wzroku z przybyszki, która udała się z bagażami do domku obok, położonego jakieś pięćdziesiąt metrów dalej, w takiej samej odległości od morza, jak jego własny. Na jego twarzy pojawił się grymas. Miał nadzieję, że będzie tu całkiem sam!
Kiedy godzinę później dziewczyna wyszła z domku i poszła się kąpać do morza, Snape nie zorientował się, że te sterczące we wszystkie strony loki wyglądają wyjątkowo podejrzanie i co gorsza, znajomo. Dopiero, gdy dziewczyna wyszła z wody i udała się w jego stronę, zastygł w miejscu.
- Pan profesor!? Pan tutaj?!
Severus miał wielką ochotę odkrzyknąć „Granger?!!!!!”, ale głos utknął mu w gardle. Jego nieznośna była uczennica biegła już w jego stronę, a kiedy zatrzymała się zaledwie metr przed nim, nie mógł mieć już żadnej nadziei, że to pomyłka – stała przed nim Hermiona Granger we własnej osobie. Otrząsnął się wreszcie i warknął.
- Co ty tutaj robisz?!
- Odpoczywam. Zdaje się, że pan robi to samo.
- Już nie – jęknął w duchu zrezygnowany Severus, którego wakacje własnie się skończyły, zanim jeszcze zdążyły się porządnie rozpocząć.
- Nie wiedziałam, że lubi pan słoneczne miejsca – Granger rozejrzała się wokół. Miała na sobie tylko kostium kąpielowy i owinięta była ręcznikiem. Mokre włosy były przyklapnięte i Severus musiał przyznać, działało to na jej korzyść. On za to odziany był tak jak zwykle. – Nie jest panu gorąco?
- A tobie nie jest wstyd? – odciął się.
- To jest plaża – parsknęła Hermiona. – I nie wiem, czy pan zauważył ten znak… - wskazała palcem na tabliczkę kilka metrów dalej. – Można się tutaj opalać nawet nago.
Severusowi oczy wyszły z orbit. Granger zachichotała.
- Tak, bez ubrania.
Snape rzucił jej przerażone spojrzenie, po czym wstał i wszedł do swojego domku, zatrzaskując jej drzwi przed nosem. Już nigdy nie wyjdzie na tą przeklętą plażę!
Następnego dnia nie potrafił jednak wytrzymać zbyt długo w dusznym domku pozbawionym takich luksusów jak klimatyzacja (tu się kłania niska cena oferty), więc był zmuszony wyjść na mały drewniany taras. Granger już była na zewnątrz i leżała na piasku, na szczęście w stroju. Usiadł na drewnianym krześle i wpatrywał się w niebieskie morze z kwaśną miną. Bardzo źle się z tym czuł, że musiał dzielić z kimś swoje zacisze, i to w dodatku z nieznośną Granger…
Po pewnym czasie naszła go nieuzasadniona, nagła i przemożna ochota, aby zanurzyć stopy w wodzie (być może przez ten prawie czterdziestostopniowy upał?). Jak pomyślał, tak zrobił, odwracając wzrok w przeciwną stronę stronę, niż leżała jego prawie całkiem roznegliżowana uczennica. Gdy  pierwsza fala obmyła jego bose stopy, wydał z siebie westchnienie ulgi. Jak cudownie chłodna była ta woda!
- Noo, wreszcie pan się przekonał!
Snape odwrócił się, podnosząc groźnie jedną brew.
- Przekonał się do czego?
- Do kąpieeeliii! Musi pan się koniecznie zanurzyć!
Wyglądało jednak na to, że to Granger musiała się koniecznie zanurzyć, bo po chwili była już w wodzie, wydając jeszcze głośniejsze, niż wcześniej Severus, westchnienie ulgi.
- Ani mi się śni.
- To po co pan tu przyjechał? – spytała zdziwiona Gryfonka, podczas gdy słońce ładnie oświetlało jej zgrabne ciało. (Coś ty właśnie pomyślał, Snape?!)
- Szczerze mówiąc… – po chwili wahania postanowił jej jednak ujawnić cel swojej wycieczki – po ingrediencje. Potrzebuję… pewnego składnika, który tutaj rośnie, a musi być świeży, żeby był z niego jakikolwiek użytek.
- Ahaa… - rzuciła Granger, patrząc przebiegle na swojego byłego nauczyciela, który odwzajemnił jej się lodowatym spojrzeniem, ale po chwili słychać było jego wrzask.
- COŚ TY ZROBIŁA?! GDZIE SIĘ PODZIAŁY MOJE UBRANIA?! – ryknął, patrząc na swój blady, lekko zapadnięty tors, który jakimś cudem był odkryty, podczas gdy zdecydowanie powinien się znajdować pod warstwą czarnego materiału. Dobrze, że przynajmniej miał jeszcze na sobie spodnie… – GADAJ!!!
- Jaa? – spytało niewiniątko. – Niiiic.
- GRANGER! GADAJ NATYCHMIAST!
- No dobrze, już dobrze. Odesłałam je do pańskiego domku.
Snape z bardzo wściekłą miną ruszył w kierunku drewnianej chatki, prawie zwalając dziewczynę po drodze.
- Po co pan po nie idzie? Przecież nie są panu potrzebne.
- Owszem, SĄ – warknął i przyspieszył kroku.
- Nie powie mi pan, że nie czuje różnicy. Wreszcie uwolnił się pan od tego pancerza – uśmiechnęła się zadziornie.
- A niby co w nim było takiego złego?
- Mało pana widać – zachitowała. – Ale musi pan teraz na siebie uważać, bo może się pan spalić. Z taką karnacją… Posmaruję pana olejkiem.
- Że co?! – Snape aż usiadł z wrażenia, co Hermiona skrzętnie wykorzystała i już po chwili na jego łopatkach rozprowadzała pachnącą oliwkami substancję. Severus już-już miał zaoponować, ale poczuł się nieziemsko dobrze. Sprawne palce Granger przyjemnie masowały jego spięte mięśnie pleców i kark. Tak bardzo przyjemnie, że wydał z siebie głośne westchnienie i od razu się zaczerwienił.
- Wystarczy – rzucił ostro i odsunął się od Hermiony. Podwinął nogawki i wyciągnął nogi przed siebie, tak żeby morskie fale mogły je w miły sposób łechtać i chłodzić, po czym wpatrzył się w linię horyzontu. Niebo ładnie kontrastowało pomarańczowym odcieniem z niemalże lazurową taflą wody.
- O czym pan myśli? – spytała po chwili, przysuwając się blisko niego, tak że teraz prawie stykali się ramionami.
- Jak się ciebie pozbyć.
- Serio pytam. Bo ja myślę, że jest panu za gorąco…
- GRANGER!!! GDZIE SĄ MOJE GACIE?
- Tam gdzie i reszta – uśmiechnęłą się chytrze. – Zobaczy pan, jeszcze mi pan podziękuje…
- Jeszcze, to ja cię przeklnę… ODDAWAJ NATYCHMIAST!     
- Niepotrzebnie się pan denerwuje… - przysunęła się jeszcze bliżej niego i teraz mógł poczuć jej ciepły oddech na swojej szyi. – Niech się pan zrelaksuje, to są wakacje…
Severus przełknął głośno ślinę i przymknął na chwilę oczy.
- Właśnie, niech się pan zrelaksuje…
Poczuł jej delikatny, kwiecisty zapach… Tego było za dużo. Wstał i bez słowa oddalił się, zostawiając ją samą na plaży. Nie mógł zobaczyć na jej twarzy przebiegłego uśmieszku. Nie było jeszcze takiej rzeczy, do której Hermiona by dążyła i której by nie dostała…
Wieczorem Severus zabrał się za warzenie specjalnego eliksiru, dla którego tu przyjechał. Dodał sproszkowaną papryczkę bułgarską i nad kociołkiem wzniosła się różowawa poświata, która w otaczającej ciemności wyglądała naprawdę magicznie. A więc jego ulubiony trunek był już gotowy… Przelał jedną chochlę do czarki i już miał pociągnąć łyk, gdy usłyszał za sobą głos. O mało co się nie udławił.
- Naprawdę przyjechał pan tu tylko po to, żeby uwarzyć Eliksir Zapomnienia?
Severus nie odwrócił się, tylko wypił całą zawartość naczynia duszkiem. Kiedy już to zrobił, jego czarne oczy błyszczały niebezpiecznie, ale i też… magnetycznie. Nalał kolejną porcję i podał Hermionie, która spojrzała na niego przenikliwie i wypiła zawartość bez słowa.
- Chodźmy na zewnątrz, tak przyjemnie wieje… - zaproponowała Hermiona. Severus przytaknął i już po chwili stali oboje na werandzie i patrzyli w gwiazdy. Ramię w ramię. Ta bliskość elektryzowała ich tak bardzo, że spojrzeli na siebie w tym samym momencie. I wtedy to się stało.
Nie mieli pojęcia, kto zaczął, ale ich myśli zajmowały się w tym momencie czymś innym. Wpili się nawzajem w swoje wargi, Severus przyciągnął ją bliżej do siebie i zaczął błądzić po jej kuszącym ciele dłońmi, a ona objęła go za szyję, wciąż nie przestając go całować. W tym namiętnym tańcu zeszli z małej werandy i dopiero kiedy poczuli zimną wodę obmywającą ich stopy, oderwali się od siebie, zdając sobie sprawę, iż zawędrowali aż nad sam brzeg.
Mierzyli się spojrzeniami przez krótką chwilę, podczas której chcieli sobie przekazać jak najwięcej emocji. Hermiona musiała użyć tego samego zaklęcia niewerbalnego, co wcześniej, bo po chwili oboje stali tylko w samej bieliźnie.
- Została tylko jeszcze ostatnia warstwa ubrania… - wyszeptała Hermiona do jego ucha, po czym popatrzyła na niego tak znacząco, że zrobiło mu się bardzo gorąco.
- Granger… - wychrypiał niemal zwierzęco i przylgnął do niej całym ciałem. - Zrób to!

1 komentarz:

  1. Świetna miniaturka,chętnie przeczytała bym coś jeszcze Twojego autorstwaPozdrawiam Ewa

    OdpowiedzUsuń